Ex-ouders bestaan niet

Ook al gaan jullie als partners uit elkaar, voor je kind blijven jullie allebei ouders. Dat maakt dat jullie voor de uitdaging staan om, ondanks jullie scheiding, toch nog samen ouders te blijven. 
We geven je graag een aantal vuistregels mee waardoor je kind zonder al te veel kleerscheuren de draad kan oppikken, ook al gaan jullie scheiden .Het vraagt een inspanning, maar ze loont de moeite.

Blijf communiceren

Bij een scheiding is het onvermijdelijk: je zal dagen mét en dagen zónder kinderen hebben vanaf nu. Je bent het ongetwijfeld volmondig met me eens dat je ook op dagen zonder kinderen mama of papa blijft. Stel dat je kind bij de andere ouder is, en op school betrokken geraakt in een vechtpartij op de speelplaats, of aangereden wordt na school, of naar het ziekenhuis moet. Daar wil je toch bij betrokken worden? Daarvoor moet je blijven communiceren. Het hoeft zelfs niet zo dramatisch te zijn. Het kan ook over de kleine dingen des levens gaan.

Elsje (7) had vandaag ruzie met haar beste vriendinnetje Rune op school. Ze voelt zich nog steeds droevig. Ze is deze week bij papa, maar over dit soort dingen praat ze altijd met mama. Omdat mama en papa ruzie hebben, durft ze haar niet te bellen. Ze denkt dat papa dat niet goed zal vinden….>

TIP: De kunst is om te kijken door de ogen van je kind. Stel jezelf je de vraag of je jij in een specifieke situatie als ouder op de hoogte gebracht zou willen worden van wat zich voordoet, of niet? Wees dan de volwassene, zelfs als je gelooft dat je niet op dezelfde medewerking van de andere ouder zal kunnen rekenen in een gelijkaardige situatie. Het gaat immers niet om jou, maar om je kind. >

Behoed je kind voor een roulerende rekening

Ook weer erg menselijk: je wil misschien een rekening presenteren,  je ex laten voelen wat jij soms voelt, van hetzelfde laken een pak geven. Het gebeurt echter veel te regelmatig dat kinderen daarbij mee in de prijzen delen.

Inge en Werner zijn het eigenlijk in grote lijnen eens over de kindregeling, maar struikelen over details. Bijvoorbeeld over het tijdstip dat papa de kinderen tijdens de schoolvakanties terug brengt. Bart vraagt daarover wat soepelheid net omdat het vakantie is en hij wil dat de wissel ontspannen verloopt. Telkens als het tot nog toe wat later werd dan afgesproken, ontstond er hevige discussie waardoor de kinderen in spanning terug naar huis moesten. Dat wil hij niet meer. Daarop steekt Inge van wal: “Ah neen! De tijd dat ik rekening met je hou is voorbij! Afspraak is afspraak, dus tien uur is tien uur. En niet kwart over tien!” Er komen verschillende ideeën aan bod:  een tijdstip waarop de kinderen uiterlijk thuis zijn, twee tijdstippen waartussen de kinderen thuis komen,…omdat het tenslotte over schoolvakanties gaat. Maar Ilse blijft doorgaan: “Híj koos voor een ander leven. Daar hoef ik niet voor te boeten. Daar moet hij de gevolgen nu maar van dragen. Dan moet hij de kinderen maar aansporen om sneller te eten. Hij weet exact hoe lang rijden het is van bij hem thuis tot bij mij, dus geen excuus om te laat te komen.” 

Inge heeft ongetwijfeld redenen om zo boos te zijn op Werner. Als partner zal hij haar gekwetst hebben, en bijvoorbeeld vaak te laat gekomen zijn. In deze situatie echter zijn het de kinderen die de rekening betalen. Inge denkt wellicht in eerste instantie Werner te straffen, maar het zijn in feite de kinderen die de rekening betalen.

TIP: Zorg dat je kinderen geen rekening betalen voor dingen die je je ex-partner verwijt of waarvoor je hem of haar een rekening presenteert. Het zit hem in de hele kleine dingen, waar je je misschien niet meteen bewust van bent.  De oefening is opnieuw om je eigenbelang of je eigen gevoelens ten aanzien van je ex aan de kant te schuiven en in de schoenen van je kind te gaan staan. Stel jezelf in elke situatie opnieuw de vraag wat het beste is voor je kind. Ongeacht of je je ex daarmee misschien een plezier doet of dat je daar zelf een opoffering voor moet doen. 

Vermijd conflicten en betrek je kind niet in de strijd

Het is ook een klassieker, die we helaas te vaak moeten herhalen. Te veel kinderen maken conflict of discussie tussen hun gescheiden ouders mee. Je denkt misschien dat het weinig kwaad kan, maar onderschat de impact op je kind niet. Je kind ziet jullie allebei even graag en zal er alles aan doen om die momenten te vermijden. Zo zal je kind bijvoorbeeld bepaalde zorgen niet meer uitspreken uit vrees dat jullie daardoor in conflict geraken.

Een paar voorbeelden

  • Jens mist zijn mama, maar kan dat niet tegen zijn papa zeggen. Want dan beginnen ze weer ruzie te maken, en dat wil hij helemaal niet.
  • Liesje is erg stil op school. Aan de juf vertelt ze dat ze haar huiswerk bij papa vergeten is, waardoor ze het niet bij heeft. Ze durft dat niet tegen mama te zeggen en vraagt de juf dat ook niet te doen. Want dan zal mama weer zeggen dat het typisch papa is om altijd alles te vergeten en zijn verantwoordelijkheid niet te nemen, terwijl zij er eigenlijk zelf aan had moeten denken.
  • Marie  gaat op vrijdag van mama naar papa. Ze moet zich dan telkens omkleden voordat ze vertrekken en oude kleren aandoen. Elke keer opnieuw is er ruzie over de kleren en Maura is dat eigenlijk beu…Kon ze maar iets doen om het probleem op te lossen, want eigenlijk begrijpt ze niet waarom mama en papa daar elke keer opnieuw zoveel ruzie over maken.

Opnieuw, er zullen goede redenen zijn voor soms hoog oplopende emotie tussen jou en je ex. Als je samen een kind hebt, dan staat er echter een hoger belang op het spel: dat van jullie kind. Je kind verdient het niet om een prijs te betalen voor wat gebeurde tussen jullie als partners. Je hebt als mama of papa de verantwoordelijkheid om je kind hiervoor de behoeden. Geen enkel excuus is te honoreren om je van die verantwoordelijkheid te ontslaan.

TIP: Practice what you preach. Je kind leert immers vooral uit het goede voorbeeld dat je stelt. Neem een simpel voorbeeld, en denk gewoon aan wat jij je kind leert. Als je kind op de speelplaats ruzie maakt bijvoorbeeld, wat zeg je dan? Zal je je kind dan stimuleren om te blijven ruzie maken, vechten, ….en steeds verder te gaan? Of zal je je kind stimuleren om het bij te leggen, eventueel met behulp van de juf? 

Kinderen willen jullie allebei graag mogen en kunnen zien

Om één of andere reden worden “onze” kinderen bij een scheiding plots “mijn” kinderen. Maar voor je kind verandert er niets aan zijn afstamming. Het is een heel simpel en objectief feit, dat je best goed voor ogen houdt. Het zijn bij wijze van spreken de twee benen waarop je kind staat. Het is letterlijk de essentie van zijn bestaan.

Je kind is de samensmelting van 2 ouders, die ooit kozen om hem samen op te voeden. Kan je je inbeelden hoe het voelt als daar plots verandering in komt? Als plots blijkt dat je ouders van elkaar vinden dat ze niet meer goed genoeg zijn? En jou daarvan willen overtuigen? Uitspraken als “Uw papa vindt zijn nieuwe vriendin belangrijker dan jou. Daarom is hij weggegaan.”

Je loopt het risico dat je kind zal twijfelen aan zijn eigenwaarde. Of figuurlijk gezien, dat je één been onder hem uitzaagt en vraagt om toch even stevig te blijven staan.

TIP: Wat jullie ook van mekaar denken, belast je kind daar niet mee. Neem het maar aan: jullie zijn allebei even belangrijk voor je kind en dat moet je ook zo willen houden!

Hou rekening met je kinderen, met hun leeftijd en wees flexibel

Deze tip vloeit voort uit een gesprek dat ik had met Bruno Vanobbergen, de kinderrechtencommissaris.

Kinderen worden ouder, en daardoor moeten de afspraken die jullie als ouders hebben misschien worden aangepast. Sommige kinderen vinden het in hun tienerjaren inderdaad niet meer zo leuk om week om week te verblijven, ook al  zien ze jullie allebei even graag. Wat ik ook heb onthouden is dat kinderen en jongeren willen dat ouders rekening houden met dingen die belangrijk zijn voor hen. Ik herinner me bijvoorbeeld het voorbeeld van een meisje dat  bij haar papa geen contact kon houden met haar paard, dat eigenlijk haar grote steun en toeverlaat is (ook om de scheiding te verwerken). Een ander voorbeeld is dat van een jongen die graag voetbalt, maar bij mama niet mag trainen en daardoor uiteindelijk ‘bankzitter’ werd omdat hij te weinig trainde. Het is voor ons soms moeilijk om vast te stellen dat ouders weinig empatisch zijn met het hoe leven van kinderen door mekaar geschud wordt door een scheiding. 

 

De theorie is natuurlijk simpeler dan de praktijk, waarin er gebeurtenissen en emoties zijn die het jullie misschien moeilijk maken. Toch hopen wij dat je als ouder de keuze wil maken om in het belang van je kind te zoeken naar manieren om de scheiding zo te regelen dat je kind er zo weinig mogelijk onder lijdt. Als je daar hulp bij zoekt, dan kunnen wij je daar bij helpen. Contacteer ons vrijblijvend. 

Groet,

Maaike Goyens