Jij ben jij en ik ben ik

Jij bent jij & ik ben ik 

Volgens mij raakt deze uitspraak aan een essentie van "zijn" en samenleven.

 

Akkoord, er werkelijk naar leven vraagt oefening. Het is moeilijk om te aanvaarden dat jouw gevoel, noden, beleving,…eigen en heel persoonlijk zijn en mogelijk niet gedeeld worden door een ander. Moeilijk ook om niet te verwachten dat een ander door jouw bril naar een zelfde situatie kijkt.

 

Maar….moeilijk gaat ook en deze oefening in “levenskunst” brengt diepe rust en verbinding.

Ze brengt begrip voor hoe een ander eenzelfde situatie helemaal anders kan ervaren of beleven. Daar ook alle recht toe heeft trouwens. Minstens even veel als jou.

Ze brengt ook rust, omdat je leert dat jouw beleving even veel recht van bestaan heeft, ook al wordt ze niet gedeeld. Zonder dat je daarvoor verantwoording hoeft af te leggen.

Het is door te oordelen en beoordelen van mekaar in het anders zijn dat problemen of conflict ontstaan.

Door plaats te maken voor ieders gelijk en niet te strijden voor “ons grote gelijk”, door te aanvaarden dat ieder een eigen waarheid kan hebben; door oordelen te laten varen en te vervangen door de wijsheid dat we allemaal uniek en anders (mogen) zijn, ontstaat een geheel nieuwe dynamiek.

In die dynamiek is mijn ervaring dat mensen mekaar gemakkelijker vinden. Als we voelen dat ieders zienswijze, ook de onze, er mag zijn; merk ik in de praktijk dat we net gemakkelijker de bril van onze medemens wél opzetten en ons kunnen verplaatsen in de ander. Zonder de angst dat we daarmee onze eigenheid moeten verloochenen.

Ik durf oprecht zeggen dat als spreken in termen van fout, verwachting, schuld en waarheid vervangen wordt door spreken vanuit gelijkwaardigheid, bijna steeds verbinding ontstaat.

Als bemiddelaar geloof ik dus dat veel conflict te herleiden is tot de essentie van deze quote:

we raken in conflict als een ander niet beantwoordt aan onze behoeften en verwachtingen, niet dezelfde gevoelens deelt,…. Als we niet zien dat de ander niet is zoals wij zijn.

Als ik koppels begeleid is het dan ook ongetwijfeld één van de dingen die ik mezelf het vaakst hoor uitspreken: “Voor jóu is dat zo. Kan je horen en aanvaarden dat het voor je partner anders is?”. Het kan dan gaan over de meest uiteenlopende dingen, maar de conclusie is vaak dezelfde.

Verbinding ontstaat als we vrij van oordeel onze verschillen kunnen benoemen én wederzijds aanvaarden. Dat maakt meteen ook de uitdaging duidelijk van iedereen die in conflict of spanning belandt: het verleggen van de focus van dáár naar hier bij wijze van spreken. Eerder dan naar de ander te wijzen, te verwachten dat een ander jouw waarheid gaat delen, uitgebreid te omschrijven hoe hij of zij je kwetst, tekortdoet, teleurstelt;….te zoeken naar de juiste taal om te omschrijven wat jou tot jou maakt. Spreken vanuit jouw gevoelens en behoeften, eerder dan vanuit oordelen en verwachtingen.

Als ik één ding leerde in mijn bemiddelaarsrol dan is het wel dit: door in die “ik-taal” te spreken, word je gezien en gehoord. Dat is helemaal anders dan spreken in een “jij-taal”, die bijna steeds een vorm van beschuldiging of aanval in zich draagt.

We delen als mensen meer dan we durven vermoeden, en dat wordt op die momenten heel duidelijk: dat we in essentie allemaal erkenning zoeken, aanvaard willen worden en ontvangen in wie we echt zijn en wat we geven. Het is één van mijn kerntaken als bemiddelaar, waarbij ik het als een voorrecht beschouw om van op de eerste rij te zien wat de impact is van een nieuwe dynamiek waarin kwetsende of beschuldigende “jij-taal” wordt vertaald in kwetsbare “ik-taal”.

Misschien had ik dit alles ook gewoon kunnen zeggen met de woorden van mijn driejarig zoontje, die er een eigen maar rake vertaling van geeft waar het in essentie eigenlijk om draait” “jij bent jij & ik ben ik”.

Soms zit de grootste essentie vervat in heel simpele uitspraken.

Maaike

4 april 2019