Scheidingen bij 60-plussers: spectaculaire stijging.

Scheidingen bij 60-plussers: spectaculaire stijging

Scheiden boven 60 jaar….
De cijfers zijn duizelingwekkend: een stijging van méér dan 50 % van het aantal scheidingen van 60-plussers over de afgelopen 10 jaar.
We horen tijdens bemiddelingsgesprekken verschillende redenen:
– Mensen leven langer, dus hebben ook na 60 jaar nog hoop op een gelukkige toekomst. Ze durven zich dus ook op latere leeftijd de vraag stellen of ze met hun partner verder willen….Intussen kennen ze die partner, met zijn of haar tekortkomingen, kleine kantjes,….waardoor ze een realistisch beeld hebben van hoe de toekomst er uit zou zien.
In onze maatschappij leven we meer en meer individualistisch. Mensen durven nu meer dan ooit kiezen voor eigen geluk, als dat beeld niet strookt met hun wensen.
– De wetgeving is versoepeld waardoor scheiden gemakkelijker en sneller is geworden. Er is ook niet langer een ‘schuldige’ echtgenoot, waardoor de langgerekte procedures om zich van die schuld te ontdoen tot het verleden behoren..
– Het taboe rond scheiden is ( bijna )volledig verdwenen.
– De emancipatie van de vrouw, waardoor ook meer zestigjarige vrouwen een eigen loopbaan uitbouwden. Daardoor kunnen ze (onder andere financieel) onafhankelijk verder leven.
– Eens de opvoedingstaken volbracht zijn en de kinderen op eigen benen kunnen staan, valt een belangrijk bindmiddel voor het koppel weg. Bij veel koppels merken we dat ze al langer ongelukkig waren, maar dat ze samen bleven voor de kinderen
– Het pensioen, waardoor mensen plots meer of altijd samen zijn. Als de relatie al niet ideaal was, dan komt dat dan vaak erg uitgesproken tot uiting.
– …..
Praktijkverhalen
Jacques (62) en Marie (61) zijn 37 jaar gehuwd. Na een tumultueuze periode in de opvoeding van hun jongvolwassen kinderen, ervaart Jacques dat er maar weinig rest van wat er ooit tussen hem en Marie was. Jacques ziet het niet meer zitten om de rest van zijn leven op deze manier verder te leven. Het water is voor hem te diep geworden.
“We hebben een ander idee over het leven. Als ouders hebben we het zwaar gehad, doordat onze jongste extra aandacht nodig had om op het rechte pad te blijven. Dat heeft veel energie van ons gevraagd, die we niet in onze relatie hebben kunnen steken. Dat heeft misschien wel een rol gespeeld in mijn beslissing. Maar los daarvan voel ik niet meer wat ik hoor te voelen voor Marie als partner. Ze is jarenlang thuis gebleven, ook toen de kinderen eigenlijk groot genoeg waren om terug te gaan werken. Daarover hebben we zoveel ruzies gehad. We denken daar gewoon helemaal anders over, en ik ben gaan inzien dat we daarover nooit zullen overeenkomen. Het gaat niet alleen om het geld, waar Marie mij wel eens van beschuldigde. Voor mij heeft het te maken met ingesteldheid: ik had gehoopt dat Marie ondernemender zou zijn. Dat uit zich op verschillende vlakken.
Ik liep al jarenlang rond met twijfel. Nu ook onze jongste zoon eindelijk zijn draai gevonden lijkt te hebben, zie ik eigenlijk geen reden meer om samen te blijven. We zijn toch nog in therapie gegaan en dat heeft alleen maar mijn gevoel bevestigt.
Mijn pensioen komt er stilaan aan, en ik zie het echt niet zitten om hele dagen samen te spenderen. Ik heb andere dromen die ik wil uitvoeren tijdens mijn pensioen.”

Marie kan dat moeilijk aanvaarden. Net nu de kinderen hun eigen weg gaan en ze terug tijd voor mekaar zouden hebben….Haar wereld stort in en ze heeft ze probeert alles om Jacques op andere gedachten te brengen en hun huwelijk toch nog een kans te geven.
Gaandeweg beseft ze dat Jacques echt niet verder wil. En dan overvallen haar vele angsten….: “Hoe ga ik het financieel redden?”, “ Kan ik in het huis blijven wonen?”,….
Het leek even verkeerd te lopen en uit te draaien op een vechtscheiding. Want de angsten haalden de overhand en Marie was echt bang dat Jacques het “hard” zou gaan spelen: haar het huis uit te werken, haar zonder geld te zetten…. Plots ziet ze bemiddeling niet meer zitten. Ze heeft niet genoeg vertrouwen in Jacques en stapt naar een advocaat.
Maanden later zie ik het koppel terug: Marie nog steeds emotioneel, maar nu wel overtuigd om samen de scheiding te regelen. Ze is Jacques wel dankbaar dat hij haar de tijd en ruimte gunde om wat te “razen”, zonder de scheiding te pushen.
De grote wens om in de toekomst (letterlijk en figuurlijk) samen een rol te kunnen spelen in de toekomst van hun kinderen en kleinkinderen heeft haar de kracht gegeven om niet als vijanden uit elkaar te gaan;
De scheiding is intussen afgerond. Zowel Marie als Jacques hebben tijd nodig gehad om terug een weg te vinden. Voor Jacques waren er vooral praktische uitdagingen: koken, zelf het huishouden doen,…. Maar hij voelt zich gelukkig en vrij. Hij kan positief terugkijken op hun huwelijk, zonder te vergeten dat hij ook veel ongelukkige momenten kende.
Voor Marie was het zwaar om afstand te nemen: van Jacques die ze nog lange tijd als “haar man” beschouwde. En van hun huis dat verkocht werd. Intussen vond ze haar draai in haar appartement en heeft ze opnieuw een sociaal netwerk uitgebouwd door lid te worden van de lokale fietsclub. Het blijft voor haar moeilijk om de teleurstelling een plek te geven. Ze heeft de scheiding wel verwerkt, maar is nog steeds overtuigd dat ze er samen uit hadden kunnen geraken.
Marie en Jacques zien mekaar nog regelmatig. Op verjaardagen van hun kinderen, bij de diploma-uitreiking van de jongste zoon,….

Erwin (70) en Mariet (64) komen op gesprek omdat ze willen scheiden. De situatie gaat van kwaad naar erger, sinds ook Mariet nu enkele maanden met pensioen is. Ze lopen mekaar letterlijk onder de voeten. Ze schelden mekaar de huid vol en maken mekaar het leven zuur.
Ze geven allebei aan dat ze eigenlijk al lange tijd ongelukkig waren. Maar het leven ging zijn gang en zolang ze een lening hadden lopen om de woning af te betalen zagen ze het om financiële redenen geen van beiden zitten om te scheiden. Dan zouden de kinderen hun thuis verliezen…
Toen gingen de kinderen uit huis. Misschien zou het nu beter gaan? Want over de opvoeding hoefden ze nu niet meer te bekvechten. Helaas….
Erwin en Mariet leven meer en meer langs mekaar door. Op tijd en stond is er een ruzie waarin minstens één van hen een scheiding eist. Soms vallen er harde woorden en allebei erkennen ze dat ze verbaal erg agressief zijn.
Dus vraag ik hen waarom ze net nu bij mij zitten, wat de aanleiding is om nu écht te willen scheiden.
Dan wordt het even stil. Mariet zegt dat ze nooit echt met Erwin heeft kunnen praten. Ze heeft de ervaring dat Erwin haar niet respectvol behandelt. Zij gaat al jaren sporten in de gemeentelijke sporthal. Daar leerde ze ook Jean beter kennen….Ze is gaan beseffen dat ze ook kan kiezen voor een ander leven….
Erwin is heel kwaad op Mariet, maar is zelf ook al jarenlang ongelukkig. Vooral het alleen leven beangstigt hem….
Toch werken Erwin en Mariet scheidingsafspraken uit en nemen geleidelijk aan afstand van elkaar en hun leven samen.